Column Alphons Nijpels | Tijdens reizen heb ik regelmatig last van tabaksrook, vaak door balkonrokers. De roker beroept zich op zijn "recht", de niet-roker blijft machteloos.
De laatste jaren word ik regelmatig lastiggevallen door tabaksrook in huizen, kamers of appartementen, waar ik tijdelijk verblijf. Je bent rustig daar, doende met iets, en plotseling dringt de doordringende stank van tabaksrook je neus binnen, en daarmee je lijf. En er is niemand in dezelfde ruimte die rookt, en toch bedriegt mijn neus me niet. Het is me al herhaaldelijk gebeurd dat ik in een of andere hotelkamer of huurflat wakker werd door de indringende geur, en ik uit bed kom om uit te vinden of er ergens iets staat aan te branden, of dat er brand is in de omgeving. Maar meestal is alles rustig en de bron van de vervuiling niet te vinden. Het raadsel blijft echter, en herhaalt zich regelmatig.
Onlangs zat ik te werken achter mijn laptop en weer werd mijn concentratie verstoord door de smerige stank van afvalrook. Ik zat voor het open raam en keek direct naar buiten en zag de oorzaak: onder mij is een balkon en daar zat iemand te paffen. Aan de asbak naast hem was te zien dat het niet de eerste peuk van de dag was.
Een paar uur later trof ik de persoon in de lift, hij stonk enorm. Ik vertelde hem dat zijn rook regelmatig bij mij naar binnendringt, en dat ik dat bepaald onprettig vind. Hij verklaarde alleen op zijn balkon te roken om in zijn binnenruimte de boel niet te vervuilen. En dat terugtrekken op het balkon gebeurde inderdaad 24 uur per dag en 7 dagen in de week, ook 's nachts, want hij is thuiswerker en komt nauwelijks buiten. Kijk, de oorzaak van mijn stankoverlast werd daarmee volledig verklaard. We spraken over een mogelijke oplossing, maar die bleek onmogelijk. Hij behield zich het recht voor om in eigen omgeving op te steken, zo vaak als hij belieft. En dat de rook vanaf zijn balkon naar boven afdrijft, kon hij niet voorkomen. Dat was niet zijn zaak, moest ik niet over zeuren, en desnoods moest ik maar alle ramen en ventilatieroosters sluiten om de smerigheid buiten te houden. Ook dat ik fysiek allergisch ben voor deze vervuiling, mocht geen gewicht in de schaal leggen. Dus daar sta je als niet-roker weer eens machteloos aan de kant, gedwongen om andermans smerigheid toe te laten tot diep in je organen. Zelfs mijn verzoek om alleen in de eigen badkamer te roken, waar immers afzuiging is, werd hooghartig van de hand gewezen.
Nu zelfs rokers zich bewust worden van de binnenshuisvervuiling die gepaard gaat met roken, wordt steeds vaker het balkon of een andere buitenruimte opgezocht om de verslaving te botvieren. En dat dat dan andermans gezondheid schaadt is jammer, maar helaas, pindakaas. Niet-rokers zijn nog steeds de paria's van deze samenleving.